Ik zie mezelf niet meer zitten
Ik werk al een tijdje niet. Ik zie mezelf niet meer zitten, letterlijk.
Wie me al wat langer kent, weet dat ik een lijf met gebruiksaanwijzing heb. Hypermobiel, snel uit het lood, bindweefselproblemen. Mijn werkende leven had ik om mijn lijf heen geboetseerd, en dat ging prima. Tot ik met sporten een blessure opliep en pijn kreeg bij het zitten.
Eerst was het een beetje ongemak, en als ik opstond, werd het minder. Omdat ik wel vaker iets heb, nam ik het niet zo serieus. Ik kreeg er wel wat pijntjes bij, tijdens het autorijden en fietsen. Op de praktijk zat ik op dekentjes, ik bestelde allerhande orthopedische kussens, ballen en zithulpen. Stoppen met werken kwam niet in me op, daarvoor vind ik het veel te leuk.
Vorig jaar voor de zomer moest ik toegeven dat het niet meer ging. Ik hield het geen sessie meer vol. Sterker nog: na vijf minuten zitten ging ik door het dak van de pijn. Inmiddels ben ik een jaar en heel veel hulpverleners verder. Huisarts, bekkenfysio, manueel therapeut, specialisten, revalidatiearts. En ook een psycholoog, want mijn leven bestaat uit scharrelen, eindeloos rondjes lopen in de buurt, en liggen, op een matrasje in de woonkamer. Daar word ik nogal ongelukkig van. Ik werk liever, ben een doener, en graag onderweg.
Ik zit nu tijdens de eet- en drinkmomenten, en that’s it. Ik luister podcasts en luisterboeken, bak desembrood en citroencake. Verzorg planten, knap het tuinbankje op, drink koffie en lunch met lieve vrienden. Ik doe yoga, Pilates, ik zwem en ik zet minstens 10000 stappen op een dag. Soms vervloek ik het om zo onzichtbaar beperkt te zijn: je ziet me in marstempo door de wijk stieren, en op een ladder de roos aanbinden. En al zeg ik het zelf: ik zie er reuze gezond uit. Dat krijg je van al die buitenlucht. Ik kan nu 10 minuten zitten, en de revalidatiearts juicht: dat is al 200 procent van wat het eerst was! Leuke man, maar ik kan dus voorlopig nog niet doen wat ik het liefste doe: sessies op de praktijk.
Tijd voor plan B:
Bellen met Hermine!
Veel oud-cliënten weten me nog te vinden, soms na jaren, en met hen ging ik bellen, één-op-één. Ze belden als ze vastgelopen waren in leven of liefde, en na elk gesprek konden ze weer verder. Voor hen was mijn directe beschikbaarheid een uitkomst, en voor mij was het een groot plezier om iets te kunnen doen met mijn expertise. Zo rijpte het plan om voorlopig telefonisch te werken, lekker ouderwets.
Met trots lanceer hierbij ik mijn nieuwe website: Bellen met Hermine
Iets voor jou, of voor iemand die je kent? Ik zit bovenop mijn telefoon : )
Recente reacties